Rozdział 29 (on nie zadzwoni)

„Rozdział nie jest ocenzurowany. Może zawierać przekleństwa i obraźliwe słowa”

*Julia

Obudziło mnie jasne światło, świecące mi prosto w oczy.

Czułam jakby przez moją głowę przejechał czołg.

Powoli się podniosłam i rozejrzałam po pomieszczeniu.

Gdzie ja jestem?

Szybko przypomniałam sobie wczorajszy dzień. Spotkałam się z Harrym Stylesem!

Upadłam z powrotem na łóżko i szybko się podniosłam.

Właściwie gdzie on jest?

Zostawił mnie z nie opłaconym rachunkiem?

Rozejrzałam się dokładnie i wtedy go zobaczyłam. Spał skulony na fotelu.

Noże, on spał na fotelu, gdy ja rozwaliłam się na całym łóżku!!!

ale, ale, ale... to chyba o nim dobrze świadczy.

Wstałam z łóżka i podeszłam po cichu do niego. Musiałam wracać do domu, a nie chciałam wychodzić bez pożegnania, a po za tym przeze mnie bd musiał zapłacić za całą noc w hotelu!

-Harry -dotknęłam lekko jego ramienia.

Otworzył szeroko oczy i spojrzał na mnie. Nigdy nie widziałam faceta, który tak szybko się budzi.

-Julio -powiedział ochrypłym głosem, a mnie serce zrobiło fikołka i podeszło do gardła. Kurde, w brzuchu poczułam stado motyli.

-muszę iść -szepnęłam, mój głos drżał

-odwiozę cię -podniósł się z fotela.

Jęknął głośno. Chwilę stał pochylony do przodu, a później się wyprostował. Mogłam dać sobie uciąć rękę, że usłyszałam jak strzelają mu kości.

-mogłeś spać na łóżku -powiedziałam cicho.

Harry spojrzał najpierw na łóżko, a później na mnie.

-nie byłem przekonany, czy chciałabyś obudzić się obok mnie rano -uśmiechnął się.

Miał rację. Nie wiem, czy chciałabym spać z nim w tym samym łóżku.

Mogłabym wtedy pomyśleć, ze my...

-która godzina?-zapytał

-nie wiem

Harry spojrzał na zegarek i lekko się skrzywił.

-czwarta rano

-muszę iść -szepnęłam

-zjemy śniadanie? -zapytał

Pokręciłam głową w odpowiedzi.

-dobrze, chodźmy.

Całą drogę do domu milczeliśmy, a raczej to ja milczałam. Czułam się skrępowana swoim wczorajszym zachowaniem, a nie wspominając o tym jak czułam się w jego obecności.

Czy to dziwne, ze się w nim zakochałam?

Nie zakochałam się w Stylesie, tylko w tym Harry, który do mnie pisał.

Dobra, co ja pieprzę?! Boże, zakochałam się w Stylesie!

Zakochałam się w facecie, do którego wzdychają wszystkie dziewczyny na świecie.

Mógłby mieć każdą... dlaczego teraz siedzi ze mną?

Spojrzałam na swoje dłonie i przygładziłam nimi sukienkę, która była cała pognieciona od snu.

Przyłożyłam sobie dłoń do czoła. Boże jaka ja byłam głupia. Nawet nie spojrzałam jak wyglądałam. Pewnie niejedna postać z horrorów, mogła pozazdrościć mi wizerunku.

-jesteśmy -usłyszałam głos Harrego.

Spojrzałam na swój dom.

-dziękuję -odparłam -dziękuję za spotkanie

-ja również -uśmiechnął się. Nachylił się nade mną i otworzył mi drzwi. -zdzwonię.

Roześmiałam się.

-zadzwonisz? -zapytałam -Harry, nie bądźmy śmieszni. Wiesz co to znaczy... powiedz, że było miło i tyle -szepnęłam

-powiedziałem, że zadzwonię to zadzwonię

-tak, oczywiście -uśmiechnęłam się słodko

Harry wyszedł z auta i podszedł do mojej strony. Odpiął mi pas i wyciągnął z auta.

-słuchaj. Idź już, dopóki nie jestem wkurwiony -spojrzał mi w oczy -jestem zmęczony.

-żegnaj, Harry -odparłam i ruszyłam do domu. Wiedziałam, ze to było nasze ostatnie spotkanie, ostatnie pożegnanie.

Wchodząc po schodach do swojego pokoju poczułam się źle. Byłam głupia, musiałam się upić!

Nagle mój telefon zadzwonił.

-hallo -rzuciłam półszeptem.

-mówiłem, że zadzwonię -usłyszałam głos Harrego

-Harry...

-odezwę się wieczorem, jak się wyśpię

-dobranoc, Harry

-miłego dnia, Julio -rozłączył się

Długo wpatrywałam się w telefon. On naprawdę zadzwoniła!

-Boże, to naprawdę był Harry Styles -wyjąkałam zasłaniając usta.

-Julianie -podniosłam oczy do góry. Na samym szczycie schodów stała mama.

-witaj mamo -odparłam z uśmiechem

-dobrze się czujesz? -zapytała schodząc do mnie -Felicja, dzwoniła, ze sie źle poczułaś

-musiałam coś zjeść

-może nie idź dziś do szkoły -wyszeptała kładąc dłoń na moim czole, a ja modliłam sie aby nie wyczuła ode mnie alkoholu.

*

Wchodząc do pokoju o mało nie poleciałam na twarz. Tak się wczoraj stroiłam, że porozwalałam wszystkie moje ubrania po całym pokoju.

Utorowałam sobie przejście nogą.

Musiałam sie umyć.

*

Ledwo weszłam do szkoły, kac morderca rządził!! była nie wyspana, bolało mnie wszystko, ale to nie to mi dokuczało. Miałam takiego moralnego kaca...

-Julio! -usłyszałam za sobą głos Fi.

Przystanęłam i czekałam jak na ścięcie.

Nie wiedziałam jak wytłumaczyć jej tą całą wczorajszą sytuację.

-ładny był? -zapytała

Ładny? Był piękny, krzyczała we mnie każda cząstka.

-tak -kiwnęłam głową -był jedyny w swoim rodzaju.
-to ci się trafiło -wyszeptała -ale żeby zostać u niego na noc?

-upiłam się -odparłam zrezygnowana

-co? Kurde, ty naprawdę...

-tak, naprawdę się upiłam -powiedziałam trochę głośniej

-coś ty zrobiła! -jęknęła Fi

-no co, byłam zdenerwowana

-a on, co na to? -zapytała

-no nic. Spaliśmy

-razem?!

-osobno -odparłam uspakajając ja.

-odwiózł cię do szkoły? -zapytała rozglądając się

-nie, do domu

-powiedział coś?

-powiedział, że zadzwoni.

Fi spojrzała na mnie ze smutną miną i położyła mi dłoń na ramieniu.

-tak mi przykro -wyjąkała

-z jakiego powodu?

-jak facet mówi, że zadzwoni, to nie zadzwoni, ale w twoim wypadku nie dziwię się -odparła obojętnie

No tak miała rację. Każdy facet po takim czymś, to nawet nie chciałby na mnie patrzeć... ale to był Harry Styles.

-tez to mu powiedziałam

-i co?

-wyrzucił mnie z auta -wzruszyłam ramionami -powiedział, że jak mówi, że zadzwoni to zadzwoni.

-gadasz! -zdziwiła się -ten koleś wyrzucił cię z auta?!

-tak, wyrzucił -uśmiechnęłam się -ledwo weszłam do domu, a zadzwonił.

-i co powiedział?

-że zadzwoni wieczorem

-ech...

-musi się wyspać. A po za tym coś mi obiecał

-co?

-dowiesz się wszystkiego w odpowiednim czasie -akurat zadzwonił dzwonek i uratował mnie przed tłumaczeniem się.

******

Wszystkim uczącym się... życze powodzenia D:

******